a journey beneath the skin

Incapaz de resistirse

2009-10-22T01:20:00.000-07:00

Do mesmo xeito que sucumbo ao misterio que esconde a saia da imaxe, son incapaz de resistirme á obra do seu autor.

Imaxe: Santi Jiménez, artista plástico galego(http://santijimenezart.blogspot.com/)
Título: Incapaz de resitirse

It's a sad and beautiful world!

2009-09-22T14:38:00.000-07:00

Vívimos nun mundo fermoso e triste. É a única afirmación que pode sair dun dos maiores perdedores que coñezo. Eu mesmo.

Como Zack, un dos protagonistas (Tom Waits) do filme de Jim Jarmusch Down by Law non deixa de retumbar na miña cabeza que este é un mundo fermoso e triste; e todo dunha vez!

Unha cousa é sentirse incomprendido é outra ter a proba palpable de que o eres.
Sempre me toca perder!

Mar de Fondo 09 - Shake and Vibrate Edition!

2009-07-10T07:13:00.001-07:00

Monoceros, El Unicornio

2009-07-08T14:43:00.000-07:00

El brillante gas de hidrógeno es el protagonista de esta maravillosa vista en detalle de la estrella variable S Mon en la débil pero preciosa constelación de Monoceros, el Unicornio. En esta región de formación de estrellas (NGC 2264), la compleja unión de gás y nubes de polvo está a unos 2.700 años luz y se mezcla con la rojiza emisión nebular excitada por la luz energética de estrellas nuevas y la oscura capa de nubes de polvo. Las nubes de polvo oscuras cercana a la estrella reflejan la luz de ésta, formando una azulada nebulosa de reflexión.

Después de un viaje introspectivo retomo esta bitácora con la imagen de la bella constelación de Monoceros.

Hola

Hoboken, New Jersey

2009-03-26T10:16:00.000-07:00

Yo La Tengo always makes me feel shivers up my spine. Two different versions of Tom Courtenay, one of my favourite tunes. There's something in this song that subtle caresses you and sways your deepest feelings. Which version do you prefer?

Reconstrucción

2009-03-07T00:26:00.000-08:00

Dedícolle este video a todos os socialistas galegos! Moi en especial ao meu amigo Rafael García Guerrero. É tempo de reconstruirse.

Xoel López fixo "Quen puidera namorala" para a campaña socialista. Eu recomendo "Reconstrucción" para o período que nos toca vivir a todos os socialistas galegos de aquí ao congreso. Non é que Deluxe me guste demasiado, non obstante o tema da canción é axeitado para os momentos que estamos a vivir.

P.D. Destacar como curiosidade no video o medley Reconstrucción/Ticket to Ride. Algúns dirán que é outra mostra da clara tendencia ás "homenaxes" nas cancións de Xoel López. Outros catalogarano de xenio.

Tomorrow never knows - Reflexionando

2009-02-28T01:36:00.000-08:00

On March the first go and do your best! Tomorrow never knows!

Queres que volvan?

2009-02-26T08:23:00.000-08:00

Alberto Núñez Feijoó leva anos dedicándose a política. Foi responsable co goberno de Fernández Albor das maiores listas de espera na sanidade galega. Con Fraga foi Vicepresidente da Xunta, e Conselleiro de Política Territorial, etc. Que a memoria non vos engane. É un dos responsables do atraso da nosa comunidade durante os 16 anos de "fraguismo".

Non representa nada novo. Todo o contrario, representa unha volta ao pasado. Él e a maioría dos seus candidatos tiveron responsabilidade nos gobernos clientelistas e irresponsables do PP.

Páralle os pés co teu voto para que non volvan, ou queres que o fagan?

Minifundistas en dorna

2009-02-26T07:36:00.000-08:00

Realmente Quin é un señorito de Allariz. Gozando do litoral galego en compaña de Jacinto Rey, alias San José, e "amañando" o problema dos eólicos na terra que non se vende...

As bases do BNG deben estar encantadas vendo ao seu líder tras a bandeira do estado opresor da nazón galega.

Creo que o seguinte que vai facer Quin é desviar unha excursión do inserso a Portugal cara o porto deportivo de Sansenxo, onde os invitará a unha viaxe pola ría mentras lles explica o seu programa político. Se lle leva uns "marisquiños" para que petisquen un pouco, deseguidiño esquecen Portugal.

Estes minifundistas son a repanocha!

Minifundistas

2009-02-24T18:09:00.001-08:00

Alguén recorda como hai uns meses unha serie de policias locais de Noia, a maioría da plantilla, estiveron de baixa "soipeitosa" durante un bo tempo? Alguén recorda ao inspector facendo declaracións na prensa e desafiando a os seus superiores, o alcalde, concelleira, etc.? Alguén recorda a dous membros do goberno noiés facendo unha rolda de prensa apoiando a uns traballadores amotinados e amparándose nunhas baixas fraudulentas? Dende o que está de pé cara a dereita, todos eles teñen a resposta a estas preguntas.

Que hipocresía a destes minifundistas! A situación continua a ser a mesma que hai uns meses pero agora non se queixan.

Menos mal que se colle antes a un mentireiro que a un coxo e, por suposto, unha imaxe vale máis que mil palabras. Algúns dos presentes nesta foto son parte da historia máis triste da política de Noia; non é así Bieito?

Movida Madrileña

2009-02-11T11:22:00.000-08:00

Madrid sempre será recordada pola súa movida.

Tim and Jeff Buckley: Both sides of the same coin

2009-02-10T10:48:00.000-08:00

Como mariposas al salir de la crisálida los Buckley son bellos y mueren pronto, justo después de asombrarnos con su música.

Arriba Tim Buckley "Happy Time". Abajo Jeff Buckley "Grace"

I'm a little tin soldier who wants to jump into your fire...

2009-02-04T09:22:00.000-08:00

Rareza catódica de los Small Faces con P.P. Arnold haciendo el poderoso "Tin Soldier". La canción se grabó el 2 de marzo de 1968 en la televisión belga, en un programa llamado "Boutton Rouge".

¿Porque a Steve Marriot le ponían siempre los micros tan bajos? ¿Para disimular su estatura?

Juliette Lewis

2009-01-19T13:38:00.000-08:00

Zapeando na TDT esta noite atópome que nuha das cadeas están a poñer o remake do filme de J. Lee Thompson (1962) con Gregory Peck e Robert Mitchum, co título Cape Fear (El Cabo del Terror, título en España). O remake do ano 1991, o que estou a ver, foi dirixido por Martin Scorsese con Robert de Niro, Nick Nolte, Jessica Lange e unha novísima Juliette Lewis, co título Cape Fear (El Cabo del Miedo, título en España), é unha das escasas excepcións que confirma a regra que di que "non hai versión mellor ca orixinal". Scorsese, un dos grandísimos. Ate Robert Mitchum e Gregory Peck, protagonistas na versión orixinal, teñen un papel no filme outorgándolle así a súa bendición.

Pero esta non é a razón desta entrada. A verba xurde dela. De Juliette e a súa presenza este verán en Noia. Por suposto fomos vela. Unha montaxe inolvidable. Pouco público para tal espectáculo! A pesar de todo, ela deixou a pel e fixo un concerto difícil de esquezer. Recordo sentir amargura pola pouca participación dos veciños, da mocidade de Noia. Sentía vergoña do pouco apoio que recibíu unha iniciativa tan interesante como o Mar de Fondo. Agora co paso dos meses son quen de comprender a semente que se prantou con esta primeira edición. Esperemos ter unha segunda.

Cantos noieses estarán a ver hoxe a película sen tan sequera reparar que, a rapariga desconcertante do flequillo, estivo este verán na súa vila?

1marzo2009

2009-01-15T08:03:00.000-08:00

O vindeiro 1 de Marzo celébranse eleccións en Galicia.

Se queremos que non volva a escuridade necesitamos máis tempo para seguir medrando como nación, como sociedade. Máis tempo para materializar o cambio.

Hai catro anos que o aire fresco da mañá entrou na casa. Abrimos as fiestras.

Manteñámolas así, hai 16 anos que airear.

How many times can a man turn his head pretending he just doesn't see?

2009-01-09T08:38:00.000-08:00

Cualquier palabra utilizada para describir ésto altera la realidad. Estamos asistiendo impasibles a crímenes contra la humanidad. Desde hoy me declaro perro. Reniego de mi especie. Reniego de mi.

SHAME ON US

Human Beings

2009-01-07T01:55:00.000-08:00

Is it posible, in the final analysis, for a human being to achieve perfect understanding of another?

We can invest enormous time and energy in serious efforts to know another person, but in the end, how close can we come to that person's essence? We convince ourselves that we know the other person well, but do we really know anything important about anyone?

CONTRASTES

2008-12-29T07:33:00.000-08:00

Hoxe no mítico Apolo, galerías Viacambre, Santiago d.C., ás 23:30 concerto deste grupazo.

Que non vos engane o nome, que sona a orquestra de terceira categoría, e achegádevos ao Apolo a gozar dunha das mellores bandasgalegas de pop de todos os tempos. Sego a soñar que nun futuro próximo alguén da industria discográfica aposte por eles.

Aínda que o Apolo semella pequeno para conter a enerxía deste poderoso cuarteto, son un deses que os ten visto en diferentes contextos: enchufados ao aire libre, acústicos, en salas, en pafetos diminutos, etc. As veces que máis gocei foi nos bolos dos pafetos pequenos onde podes sentir o alento do Alfonso e a púa de Gonzalo rozando as cordas da guitarra.

Cancións como Over, Happy song, I don't mind, Daisy and Miles, a naif No te quiero junto a mi , etc., son imprescindibles nas discotecas de todos os amantes do pop con maiúsculas e non han faltar no repertorio desta noite. Algo de The Beatles, Rolling Stones, Small Faces, The Who, etc., e teredes a mestura perfecta para comenzar unha gran noite.

I wish I could be there, lads! Good luck!

2 million light years far from home

2008-12-20T01:43:00.000-08:00

A Galaxia de Andrómena é o obxecto nº 31 no catálogo de Messier, polo que tamén é coñecida como M31. A luz de Andrómena pódese contemplar a simple vista. Con todo apreciámolo cun retardo de 2 millóns de anos.

Menudencias do Universo

Fall

2008-12-04T23:36:00.000-08:00

Zoa, zoa o vento frío de outuno e no seu ronsel transporta follas, terra e anhelos.
Abre a fiestra e cae. Continuamente. Durante unha eternidade.
Angustiase esperando o final que non chega. Entón abre os ollos.
Non é quen de entender o infinito. Non pode conter esa idea. A caída eterna.
Un espacio e un tempo limitados non dan lugar a incerteza.
Vaille a estoupar a cabeza de non atopar contra que fendela.
A folla cae ao chan. O vento zoa e a folla voa.
E el quere o seu outono

Vengo en plan bien; DAME ESAS BRAGAS!

2008-11-22T01:45:00.001-08:00

Las bragas de la suerte es el título del nuevo cortometraje de Jim Box.

Mi primer acercamiento a su trabajo fue durante las proyecciones de la IX Mostra de Curtametraxes Vila de Noia donde participó con un cortometraje titulado The Party is Over.

Jim Box es uno de esos cineastas que no te dejan indiferente. Temas como las relaciones personales de amistad, de amor, familiares; la búsqueda de la felicidad dentro de los márgenes de una sociedad tan homogeneizada, son recurrentes en su obra y subyacen a la irreverencia, la provocación, el paroxismo y la hiperbolización de sus narraciones gráficas.

Altamente recomendable

Otros títulos: La Marea, Take off, Shit Machine, Mi amigo Koji Kabuto, etc.

Para todos aquellos que quieran ver su último cortometraje aquí dejo la URL: http://es.youtube.com/watch?v=eHdJNgA8rXA

Si ha despertado vuestra curiosidad podéis ver más en:

http://www.elblogdejim-box.blogspot.com/

http://www.jim-box.com/

Minifundio 2120

2008-11-07T23:17:00.000-08:00

Son un dos últimos galegos que vai poder utilizar a súa lingua. Hoxe 9 de marzal de 2120, no aniversario 111 da era AQ, o proceso de depuración está máis preto do seu fin. Galiza recuperará a súa total identidade en moi pouco tempo. O mencer dunha nazón nova cunha nova identidade.

Cando AQ gañou as eleccións de marzal do 2009 e se converteu no Presidente da Xunta o nacionalismo galego estaba preparado para traballar no seu ansiado proxecto de recuperar e preservar a idiosincrasia, a cultura e as tradicións galegas. Unha nazón icona no mundo. Unha nazón de espaldas a uniformidade da globalización. Moitos foron os cambios introducidos en moi pouco tempo. O máis significativo e transcendente foi o proceso de depuración da lingua.

AQ tiña nesta loita o exe central da súa política. Mediante a creación dos Comites de Depuración e Conservación da Lingua iniciouse o camiño cara a nova Galiza. O seu poder era e é inmenso. Baixo o pretexto de levar o noso idioma ao seu estadío incial comezou o proceso de depuración. O galego "limparíase" de toda influencia externa no seu léxico. Desde xeito, o rasgo máis característico da nosa cultura sería a singularidade extrema da nosa lingua. Un proceso de involución que levou ao galego a se converter nunha lingua moi parecida ao latín; unha lingua morta.

A galeguización fíxose axiña extensiva a tódolos ámbitos da cultura e o arte: unha educación nova, edición e tradución de libros, revistas, nova televisión, radio, cine, etc. De supeto a nosa cultura milenaria desaparecera.

Durante un par de anos o proceso foi lento. No ano 2011 o parlamento español aprobou por unanimidade iniciar de seguido os trámites para que as comunidades autónomas pasasen a ser estados federais dentro do estado español. No 2012 Galiza acadou o seu desexado estatus de nazón estado. Este feito achandou o camiño para chegar ao que agora somos. O ansiado Federalismo!

O proxecto da nova nazón galega seguíu adiante acadando paulatinamente a sinrazón. Os Comités de Depuración gañaron máis poder. Pronto a loita pola nosa cultura se converteu no noso cárcere. A depuración extendeuse ás persoas. Todas aquelas incapaces de usar a nova lingua foron acusadas de traidores a nazón. O seu destiño foron os Campos de Aprendizaxe Lingüístico da Terra Chá. Só a elite domiñaba a nova lingua. Ninguén pode aínda sair de Galiza a outro país e volver. Xa estaría contaminado. Ao comenzo moitos marcharon cando se aprobou o Decreto de Apertura. Para evitar a despoboación aprobouse despois o Decreto de Clausura. Só os nosos gobernates poden ter relación co exterior. O aillamento é absoluto.

O sistema político tamén cambiou. A monarquía da dinastía AQ sustituíu á democracia. Hoxe está no trono AQ-3.

Son un dos últimos que fala o galego do pobo. O proceso está a piques de ser completado. Son un dos poucos que falta por depurar.

Real Life Permanent Dreams

2008-11-05T09:54:00.000-08:00

Real Life Permanent Dreams ( A Cornucopia of British Psychedelia 1965 - 1970)

Un box set compuesto por cuatro CD's + un libreto con información de las bandas que componen la recopilación. The Kinks, The Small Faces, Bryan Auger, y un sinfín de bandas más.

A disfrutarlo quien quiera!

Harlem

2008-11-04T12:25:00.000-08:00

O momento que todos esperaban chegou. As súas bágoas comezaron a decantar onte a dor, o sufrimento, a amargura de anos de loita para que esta farsa que chamamos sociedade lles dera o seu recoñecemento como seres humáns.

Onte na Avenida de Martin Luther King a xente transmitía ledicia. O tecido real da sociedade americana saíu a rúa para celebrar a utopía. No centro de Harlem, o gueto referencial da exclusión racial nos USA, celebraban o cambio acadado co poder que outorga a democracia. Non era unha simple celebración da victoria, as súas caras reflexaban a transcendencia de estar perante un momento histórico, parello, por exemplo, a cando se lles recoñeceu o dereito ao voto. Obama dixo que tiñan que crer que podían, e así o fixeron.

Onte en Harlem non estaban presentes McDonald's, nin Hollywood, nin Wall Street, etc. Ningún dos tradicionais iconos do país era recoñecible naquelas persoas. Eran a américa auténtica, á que dificilmente nos podemos achegar dende a televisión. Máis de 50 millóns de persoas viven baixo o umbral da pobreza nos USA. Estes nunca saen. Unha manchea deles estaban onte alí. Saíron a rúa a celebrar a victoria da esperanza.

El Quimérico Inquilino (1964)

2008-11-01T02:10:00.000-07:00

Roland Topor (nacido en París en 1938) es un personaje polifacético e inclasificable. Sus influencias surrealistas le llevaron a fundar, junto con Arrabal y Jodorowsky, el ya legendario Grupo Pánico. Desde entonces ha derrochado su genio y su perturbador sentido del humor en los más diversos campos de la expresión artística, consiguiendo provocar siempre la desconcertada carcajada que surge al subvertir el orden cotidiano y quebrantar los límites de lo tolerable.

El Quimérico Inquilino es la primera novela de Topor, un relato sórdido e inquietante que Román Polansky llevó al cine y protagonizó con bastante acierto. Es la historia de la progresiva autodestrucción psicológica y física de su protagonista al quedar atrapado en la espiral de la locura y sus terrores. Trelkovsky, un joven parisino correcto y discreto, alquila un apartamento que ha quedado libre en la calle Pyrénées. Poco a poco, las relaciones con los vecinos y su obsesión por la trágica desaparición de la antigua inquilina, le van sumergiendo en una pesadilla llena de extrañas visiones, una grotesca trampa que adquiere las precisas dimensiones de un apartamento. El final inesperado constituye una obra maestra del "tercer acto", un desenlace en el que el autor sugiere la terrible idea de la historia circular, del eterno retorno del tormento.

Mi amanecer al mundo surrealista de Roland Topor vino de la mano de mi amigo Shyboy. Lo había leído hace varios años y ahora acaba de aparecer de nuevo en mi camino como la historia circular que sugiere; el eterno retorno del tormento y el dolor. Roland Topor utiliza el paroxismo para mostrarnos el determinismo del la sociedad en el desarrollo del individuo, la persona. Una historia delirante.

Thanks a lot Mr. Shyboy! Old times, old memmories!

O mundo de Sofía

2008-10-31T00:13:00.000-07:00

Anacrónico, tanto como a institución que representa, é o mundo de Sofía.

Segundo as palabras impresas na biografía autorizada recentemente publicada por Pilar Urbano, a raíña de España mostra a súa disconformidade ante os avances en políticas de igualdade, dígase o matrimonio entre homosexuais, ou a reforma da lei do aborto. Incluso permítese opinar sobre a personalidade dalgúns dos presidentes da nación. Ou da relixión nas escolas. E máis!

Estas palabras e opinións, que Pilar Urbano utiliza moi ben para facer publicidade do seu libro, están levantando unha serie de críticas de colectivos homesexuais, feministas, partidos políticos, como IU, etc, por representar unha clara intromisión da institución monárquica no traballo do parlamento e dos parlamentarios, non está de máis recordar que foron elixidos democraticamente, dando a entender que non respeta este tipo de leis con declaracións como: "Qué no le llamen matrimonio!" (respecto ao matrimonio homosexual).

Súmome a estas críticas. A casa real é algo anacrónico, hortera, unha sinrazón máis do xénero humano. Só entendo a súa existencia como elemento meramente representativo cun obligatorio carácter neutral, aséptico. Todos os cidadáns pagamos o seu traballo que de ningún xeito é emitir opinións políticas.

Por certo, está mañá a casa real emitíu un comunicado expresando que as palabras que a raíña dixo non se correspondían completamente coas que aparecen no libro. Falan de frases "inexactas" extraídas do "ámbito doméstico".

Vamos, un eufemismo máis para non se desculpar. Supoño que é moi altruista coa súa biógrafa e prefire quedar ela en mala posición, e que a súa amiga venda libros.

The amazing journey

2008-10-28T11:59:00.000-07:00

Resplandecentes nubes de gas mezclanse con oscuras liñas de polvo na nebulosa Trífida. Nesta rexión do espazo, a unha distancia de 5000 anos luz da terra, na constelación de Sagitario, é onde se forman estrelas e comeza esta viaxe máis aló da pel.

A imaxe da nebulosa Trífida simboliza nacemento, o desta bitácora, e ao mesmo tempo todo ese mundo ao que non temos acceso cos nosos inútiles sentidos. Ese mundo que todos posuímos, particular en cada ser e común a todo o xénero humano, ao que a maioría de nós lle damos a espalda mentres tentamos atopar o noso acubillo nesta sociedade lesiva, caníbal de todo aquelo que rezuma orixinalidade.

Espero poder contar con vós nesta aventura que hoxe comenza, nesta viaxe extraordinaria. Falaremos de todo aquelo que nos rodea e, por suposto, do que transcurre sen que o vexamos.
Comenzamos esta viaxe recomendando unha obra de arte musical que veu a luz no ano 1971 baixo o título "Islands", dos irrepetibles King Crimson. Como curiosidade dicir que a portada é unha imaxe da nebulosa Trífida. Descargadeo da rede. Mercadeo. Tumbádevos nas vosas camas, nos vosos sofás ou donde sexa e desfrutade.

Benvidos!

Aquí tendes a portada do disco
Islands - King Crimson (1971)